2. Humanizacja pracy wyspecjalizowanej cz.10
26 sierpnia 2010 4. Grupy autonomiczne (zintegrowane zespoły robocze).
Idea grup autonomicznych wywodzi się od uczonego francuskiego H.Dubreuila, który już w latach dwudziestych naszego wieku był zwolennikiem decentralizacji organizacyjnej, opartej na autonomicznych komórkach, z którymi podpisywano by umowę na wykonanie określonego zadania [10 str. 158-172].
W literaturze został określony wzorzec grupy autonomicznej:
1) Grupa działa na podstawie umowy zawieranej z kierownictwem instytucji.
2) Grupa ma samodzielność w zakresie:
– formułowania zadań i ich wielkości,
– czasu i miejsca wykonywania zadań, chodzi o rozkład czasu pracy w ciągu dnia lub w innych okresach,
– składu osobowego,
– wyboru kierownictwa zespołu,
– wewnętrznego podziału zadań i metod pracy,
– sposobu wynagrodzenia.
3) Grupa przyjmuje odpowiedzialność za:
– zaopatrzenie w surowce, urządzenia,
- jakość produktów.
4) Grupa ma dostęp do pełnej informacji o instytucji.
5) Grupa ma własny budżet [4 str. 84-87].
Wdrażanie grupowej organizacji pracy nie zawsze przynosi oczekiwane efekty. Zależy to między innymi od postaw pracowników. Zastosowanie wzbogacania pracy i uzyskanie pozytywnych efektów możliwe jest pod warunkiem, że robotnicy:
- mają wysoką potrzebę niezależności i autonomii,
- gotowi są do przyjęcia odpowiedzialności za pracę,
- identyfikują się z celami firmy,
- oczekują partycypacji w decyzjach,
- mają odpowiednie kwalifikacje zawodowe.
Specjalizacja pracy w określonych warunkach społeczno-ekonomicznych jest skuteczną metodą podnoszenia wydajności. Istnieje jednak granica, po przekroczeniu której z przyczyn psychospołecznych specjalizacja jest przeciwskuteczna.