4. OBOWIĄZKI PAŃSTWA-GOSPODARZA I PAŃSTW WYSYŁAJĄCYCH
19 kwietnia 2010W świetle dostępnych dokumentów wsparcie ze strony państwa-gospodarza stanowi uzupełnianie na miejscu potencjału i możliwości przybywających na jego terytorium sił sojuszniczych. Obejmuje udostępnienie lokalnej infrastruktury, realizację zabezpieczenia logistycznego oraz ochronę wojsk i obiektów w celu skrócenia czasu i zwiększenia wielkości dostaw.
Wsparcie udzielane przez państwo przyjmujące powinno obejmować:
• udzielenie pomocy (ułatwień) w czasie przyjęcia na granicy państwa;
• zapewnienie swobody przegrupowania do rejonu operacji, rozmieszczenia wojsk w terenie ich działań;
• dostarczenie niezbędnych materiałów, usług i pomocy.
Zgodnie z założeniami logistyki NATO wsparcie dla sojuszników realizuje się głównie siłami wojskowymi, z wykorzystaniem zasobów wojskowych. Równocześnie dąży się jednak do maksymalizacji wyzyskania możliwości środków cywilnych – jeśli jest to celowe, realne, dostępne na czas i korzystne finansowo. Użycie zasobów cywilnych wiąże się bowiem z angażowaniem gospodarki gospodarza (niekiedy z jej mobilizacją) i jest łatwo dostępne raczej w rejonach uprzemysłowionych, przy czym sięganie do cywilnych źródeł zasilania pozwala utrzymywać nienaruszone zasoby własne wojska i obniżać koszty podejmowanych działań.
Obowiązki państwa-gospodarza związane z HNS obejmują: informowanie państw wysyłających i właściwych dowódców NATO o możliwościach w zakresie zabezpieczenia HNS, zapewnienie możliwie najwyższego poziomu koordynacji i współpracy pomiędzy własnymi sektorami wojskowymi i cywilnymi, dokonywanie przeglądu wymagań w odniesieniu do planów i stanu prawnego, aby dostosowywać zasoby cywilne do użycia w jak najwcześniejszym etapie kryzysu, zapewnienie uzupełniania personelu łącznikowego do Wielonarodowego Centrum Logistycznego, rozpatrywanie wniosków o zabezpieczenie HNS wystosowywanych przez dowódcę NATO rozpoczynając w ten sposób proces planowania, negocjowanie z dowódcą NATO porozumień ogólnych, wypracowywanie uzgodnień technicznych oraz wspólne uzgodnienia wdrożeniowe, opracowywanie narodowych standardów kosztów oraz udostępnianie ich dowódcy NATO i państwom wysyłającym.
Obowiązki państw wysyłających zawierają: powiadomienie państwa-gospodarza i właściwego dowódcy NATO o ich wymaganiach w zakresie HNS, meldowanie dowódcy NATO o stanie trwających negocjacji, prowadzenie negocjacji i sfinalizowanie ustaleń w sprawie kosztów ponoszonych bezpośrednio na rzecz państwa-gospodarza oraz refundację kosztów wynikających z uzgodnień oraz dodatkowych potrzeb wychodzących poza te uzgodnienia.
Określone są również obowiązki dowódcy NATO. Dowódca NATO powinien jak najwcześniej poinformować państwo-gospodarza i państwo wysyłające o potrzebie przygotowania uzgodnień oraz przygotować wniosek o zabezpieczenie HNS. Ponadto dowódca NATO koordynuje istniejące porozumienia z państwem-gospodarzem i państwami wysyłającymi, a także określa planowane koszty możliwe do sfinansowania przez NATO. Dowódca Sojuszu uczestniczy w precyzowaniu zasad refundacji kosztów przez państwa wysyłające, określa formę, treść i częstotliwość meldunków dotyczących zasobów HNS oraz określa priorytety i eliminuje nakładanie się potrzeb planowanych do realizacji z tych samych źródeł.