6. ZAKRES HNS
19 kwietnia 2010Polski HNS obejmuje nie tylko zaopatrzenie, usługi i infrastrukturę (logistykę), ale także dostarczenie sojusznikom innych „produktów”, jakimi są: informacje, swoboda działania, bezpieczeństwo i poparcie społeczne.
HNS obejmuje głównie zadania wsparcia logistycznego. Jego celem jest podtrzymywanie zdolności bojowej i swobody działania wojsk sojuszniczych, zaspokojenie ich potrzeb oraz uchronienie przed brakami materiałowymi uniemożliwiającymi wykonanie zadań.
Na zabezpieczenie logistyczne sojuszników składa się szereg obszarów, do których zaliczyć należy:
• pozyskiwanie, magazynowanie, transport i rozdział zaopatrzenia (w tym sprzętu);
• transport stanów osobowych i materiałów oraz kierowanie ruchem wojsk;
• udostępnienie obiektów i urządzeń infrastruktury;
• świadczenie usług socjalno-bytowych;
• zabezpieczenie medyczne.
Oprócz funkcji logistycznej HNS jest równocześnie specyficzną formą współpracy cywilno-wojskowej. Według dokumentu MC 334/1 (Zasady i polityka NATO w dziedzinie HNS), cele HNS są węższe od celów CIMIC, przy czym do zadań współpracy cywilno-wojskowej należy m.in. tworzenie korzystnych warunków do planowania i realizacji HNS. Współpraca ta jest narzędziem, za pomocą którego dowódcy sił NATO nawiązują i utrzymują na terenie państwa -gospodarza formalne stosunki (relacje) z miejscowymi władzami, przedstawicielami partii politycznych, administracji publicznej, społecznościami oraz międzynarodowymi, rządowymi i pozarządowymi organizacjami.
Analiza poglądów i doświadczeń naszych sojuszników wskazuje, że w rzeczywistości HNS obejmuje elementy (przedsięwzięcia) z trzech obszarów działań realizowanych przez wojskowe i cywilne siły państwa goszczącego: wojskowe zabezpieczenie usługowe walki; świadczenie usług i zabezpieczenie medyczne prowadzone w ramach działań administracyjnych przez pododdziały i urządzenia logistyczne gospodarza obejmujące pozyskiwanie, eksploatację i remonty wszelkich środków; transport ludzi i materiałów; udostępnienie infrastruktury; wykorzystanie zasobów cywilnych z „Programu CEP” (Civil Emergency Planning) – czyli udostępnienie infrastruktury, dostaw i usług realizowanych na wypadek zagrożenia przez organizacje i przedsiębiorstwa cywilne; niektóre pomocnicze działania bojowe (operational assistance) prowadzone przez specjalistyczne jednostki wojskowe gospodarza (obrony terytorialnej lub wydzielone z wojsk operacyjnych), które towarzyszą (asystują) przybyłym wojskom sojusznika.
Wykaz zasobów i usług, które dowódcy Sojuszu (i organy państw wysyłających wojska) powinni brać za podstawę do planowania potrzeb, a władze państwa przyjmującego do oceny możliwości ich zapewnienia w ramach HNS, zawierają obie doktryny wojsk lądowych NATO – logistyczna i taktyczna. Pokazują one bardziej skalę i zakres potrzeb koalicjantów, niż katalog ich rzeczywistych wymagań, postulatów i żądań.
Ze względu na rangę zadań dotyczących HNS, w skali państwa, wszelkie działania wykonywane przez członków Rady Ministrów w omawianym zakresie nadzorowane są przez Prezesa Rady Ministrów. Stosownie do ustaleń Komitetu Spraw Obronnych Rady Ministrów (KSORM) i Prezesa Rady Ministrów – głównym koordynatorem realizacji zadań HNS jest Minister Obrony Narodowej. Organem wykonawczym w zakresie współpracy międzyresortowej jest Departament Polityki Obronnej MON, a w Siłach Zbrojnych – Generalny Zarząd Logistyki SG WP.