Faktoring pełny
7 grudnia 2010- Faktoring pełny (bez regresu) – wraz z cesją wierzytelności na faktora przechodzi ryzyko niewypłacalności dłużnika i w przypadku gdy dłużnik nie jest w stanie spłacić wierzytelności, faktor nie ma prawa regresu w stosunku do zbywcy wierzytelności. Ta forma faktoringu jest korzystna dla zbywcy wierzytelności, bowiem po dokonaniu transakcji sprzedaży towaru lub usługi na rzecz dłużnika faktorant od razu dysponuje środkami finansowymi i wyzbywa się odpowiedzialności za ewentualną niewypłacalność dłużnika. Ciężar odpowiedzialności za niewypłacalność dłużnika spoczywa na faktorze, który przy tej formie faktoringu analizuje głównie sytuacją finansową dłużnika, jako zobowiązanego do zapłaty.
W jakich sytuacjach można zastosować tę formą faktoringu? Na pewno „opłacalność” faktoringu pełnego badana jest z punktu widzenia ryzyka faktora. W przypadku dwóch przedsiębiorstw o dobrym standingu finansowym i dobrej współpracy, gdzie wydłużone terminy płatności (tzw. kredyt kupiecki) stosowane są np. ze względu na sezonowość popytu na towary lub usługi przedsiębiorstw, zastosowanie faktoringu pełnego zasadniczo nie budzi wątpliwości.
Co zrobić, gdy jeden z pprzedsiębiorcóww nie wykazuje dobrej sytuacji finansowej, ale jest dostawcą o korzystnym standingu finansowym? W tej sytuacji zastosowanie faktoringu pełnego jest rozwiązaniem problemu wydłużonych terminów płatności dla faktoranta, bowiem dla faktora odpowiedzialność za ryzyko ewentualnej niewypłacalności przechodzi na dłużnika.
Faktoring pełny ma też pewne znaczenie psychologiczne, zwłaszcza gdy faktorem pozostaje bank. W obrocie gospodarczym wykształciło się bardzo niekorzystne przekonanie o braku odpowiedzialności za dokonywania płatności po terminie. Kosztowne i długotrwałe procedury, a także często brak odpowiedniego zaplecza personalnego sanuje bezkarność nierzetelnych dłużników, którzy wykazują dobry standing finansowy, natomiast dostawca często ponosi straty związane z utratą płynności finansowej. W tej sytuacji zastosowanie faktoringu pełnego jest korzystne dla faktora (dłużnik wykazuje dobrą sytuację finansową i spłaca zobowiązania terminowo) i faktoranta (zachowuje płynność finansową). Biorąc pod uwagę, że koszty faktoringu wobec faktora ponosi faktorant, któremu kwota wynikająca ze sprzedaży wierzytelności jest wypłacona z potrąceniem dyskonta, można w taki sposób ukształtować postanowienia umowy, że terminy płatności będą zróżnicowane, a wartość transakcji uzależniona od terminu zapłaty. W takim przypadku następuje „wkalkulowanie” kosztów faktoringu w koszty transakcji; dłużnik ma możliwość decydowania o terminie płatności w trakcie trwania umowy, a faktorant nie traci płynności finansowej. Taki stan wyjaśnia sytuację prawno-finansową pomiędzy kontrahentem i pozwala na wykształcenie jasnych form współpracy.